Een soort van chaos is een portret van een man die worstelt met betekenis in een tijdperk van performance. Geschreven over een decennium van overgang--van de koortsige nachten van New York City tot de stille afrekening met de leeftijd--brandt de tweede poëziebundel van Joseph Adam Lee van verzet, reflectie en genade. Deze gedichten leven te midden van de fantastische dromen van verlangen, waar duisternis botst met twijfel en ambitie omslaat in ballingschap. Ze vangen de spanning tussen verval en vernieuwing, rebellie en overgave, liefde en de uitputting die daarop volgt. Elk stuk is een biecht in beweging--rauw, ongefilterd en elektrisch van zelfbewustzijn. Een soort van chaos spreekt tot wie rusteloos is met het gewone leven--iedereen die groot heeft liefgehad, te vaak heeft gefaald, of te fel heeft gebrand om zich te laten beteugelen. Het boek staat als een getuigenis van tegenspraak, schepping en de moed om vol te houden. Voor lezers die zich aangetrokken voelen tot de existentiële intimiteit van Ocean Vuong, de brute helderheid van Charles Bukowski en de onbevreesde stem van Rupi Kaur , biedt dit boek geen vrede of afsluiting--het biedt het bewijs dat kunst nog steeds kan leven.